Logo Icon

Radio i Televizija Nikšić

image

SUGESTIVNO OGOLJAVANJE VLASTITE NUTRINE

30.06.2020
image

Marija Vemić, talentovana slikarka, figurativnog opredjeljenja, kontinuirano traga u domenu podsvjesnog, emocionalnog, unutrašnjeg, uvodeći nas u svijet neobičnih kompozicijskih rješenja – figura, naglašene ekspesivne armature, sa izraženim licima i šakama. Haotična gestualna, donekla apstraktna bića zapravo su Marijina promišljanja i traganja za sopstvom.

Interesuje Vas ljudsko biće. - ono što se dešava na unutrašnjem – duševnom planu. Smatrate li da su Vaša istraživanja i oslikavanja emotivnih stanja, poput igre i ćutanja s one strane racionalnog?

Svaki čovjek treba da, na neki način,da ispolji ono što ima u sebi . Platno je samo površina koja mi omogućava da misli i težnje, pretočim u boju i liniju, stvorim određene kompozicije, kojima nastojim da što ubjedljivije predstavim ono što želim da kažem. Tijelo je tema koja je prisutna u umjetnosti još od praistorije, Vilendonfske venere, pa do bodiartista i Marine Abramović, koja svoje tijelo koristi kao materijal. Tijelo možemo posmatrati kao formu, dostupnu opažaju ljudi, i kao nešto iskustveno, nešto što osjećamo i čime osjećamo. Kad ga  posmatramo uočavamo likovnost, skladnost i deformitete, dok  koža, njena transparentnost, ispod koje se naslućuje krvotok, ukazuje na vitalnost tijela. Tu je i fizički položaj tijela  - namjera šta želimo i hoćemo u određenom trenutku. Zbog svih tih karakteristika tijelo je neiscrpan izvor inspiracije.  Preko tog spoljašnjeg  – vidljivog  predstavljam  i  unutrašnje, emocionalno. 

Spojem dobro osmišljenih crtačko-kompozicijskih elemenata i tople hromatske skale nastala su enigmatička bića – protagonisti, koji vode unutrašnji monolog. Stiče se utisak da ta bića, bolnog ispovijednog tona, provlačite kroz više tretmana?

Kada počinjem da radim imam u glavi konačna rješenja. Međutim, često finalni rezultat nije takav i dolazi do odstupanja od prvobitno zamišljenog. Često preslikavam određene djelove slika tragajući  za ubjedljivim rješenjima. Posmatrači moraju osjetiti šta sam htjela reći.

Crtež je osnovna bazična forma svakog stvaralačkog čina. Očito da je za Vas fundamentalno važan?

Crtež je osnova svakog rada i veoma je bitan za moje stvaralaštvo. Dosta umjetnika crtež posmatraju kao skicu. Ja ga tako ne doživljavam i slike često zatežem crtežom. Volim da miješam tehnike, lazurnije nanosim akrilik, da bi kasnije linije bile jasnije. Svaki put dodam nešto što nijesam imala na prethodnom radu, a sve u cilju da što ubjedljivije predstavim scenu ili detalj. Tako na ulje na sirovom platnu nanosim suvi pastel čiji pigmenti imaju svježinu. Podjednako su mi važni linije olovke i boje. Težim da odnosom jednog ili više tonova, jedne ili različite boje, predstavim, ojačam neku scenu, jer boja uz crtež nosi sliku.

U razmatranju nekog djela važan je i  naziv koji krije određene tonove, koji se i te kako osjećaju pri vizuelnom doživaljaju slike. Dajete li nazive radovima?

Naziv dajem isključivo  ciklusu radova. Oslikavam tijela koja se bore za svoju cjelovitost, u onom trenutku kada postanemo svjesni uticaja emocije, spoljašnje, vidljivo i ono unutrašnje, se izjednačavaju u svojoj pojavnosti. I tako dolazim do haotičnih scena, gdje su organi ispred tijela, a ne sakriveni u njemu, a one  su rezultat mog promišljanja, koje se odnosi na traganje za sopstvom.

Može li umjetnk da živi od autentičnog i iskrenog koji izviru iz njega? Da li to bude vrednovano?

Ne razmišljam toliko o tome. Želim da izgradim nešto što će biti samo moje, svoj rukopis i da ga unapređujem. Mislim da svako treba da bude iskren u onome što radi jer iskrenost je put do ubjedljivosti koja je neophodna u stvaralaštvu. Imala sam brojne kolektivne izložbe u okviru kojih su prezentovani različiti likovni rukopisi. Potpuno sam svjesna da se moja umjetnost nekome dopada, nekome ne, ali opet to nije mjerilo kvaliteta rada. Mislim da je kritika dobra stvar za stvaraoce i da ne treba praviti nikakvu odbojnost prema negativnoj kritici.


Smatrate li da je likovna umjetnost potentna, da se ravnopravno bori za posmatrača sa drugim medijskim izrazima poput pozorišta, televizije i bioskopa?

U moru takvih izraza klasični pristup umjetnosti, mora imati svoje mjesto kod posmatrača. Pred slikom li skulpturom   treba se zadržati i  detaljnije  osmotriti. U ovom tehnološkom i virtuelnom vremenu klasična umjetnost može nas uputiti da doživimo ono vidljivo i nevidljivo u sebi, da se vratimo sebi i ostvarimo prirodni kontakt sa okolinom.

Smatrate li da ste izašli iz sjenke svoga oca, poznatog crnogorskog i nikšićkog slikara Miša Vemića?

Ne smatram da sam u njegovoj sjenci. On je prvi sa kojim razgovaram o idejama i radovima. Takođe, ne smatram da smo konkurencija, zbog toga što se oboje bavimo figuralnim slikarstvom. Možda pričamo sličnu priču o čovjeku, ali imamo drugačiji pristup i izraz, ali i sličnost –ni jedno djelo nije nam lišeno crteža. To je ono važno što sam poprimila od svog oca i dobro je imati njegovu podršku.


Marija Vemić ima pet samostalnih i 20-ak kolektivnih izložbu, učesnica je brojnih simpozijumima, kolonija i festivala u regionu i Evropi. Dobitnica je druge nagrade na Hercegnovskom zimskom likovnom salonu. Okrenuta čovjeku, njegovim unutrašnjim stanjima, ekspresivnim i proniknutim crtežom, ogolijeva vlastitu nutrinu i žudi za autentičnošću.

Jovan Džodžo